Gisteren was ik op een huwelijk, een sprookjeshuwelijk. De bruid was betoverend mooi, zoals dat in sprookjes gaat. Aan alles was gedacht. Het was zo’n dag waarop alles net even meer glimt, het gras net even groener is, de prachtig versierde vruchtentaart net even lekkerder smaakt en de aanwezigen een gloed om zich heen lijken te hebben. Zelfs het weer gunde dit kersverse bruidspaar een schitterende dag en omlijste de gehele viering met een uitbundige, stralende lach.

Na de plechtigheid speelde er een band. Zo’n band die er intens van geniet te spelen, die ervan houdt mensen te zien genieten van de muziek. Te zien dansen. Te verbinden. Gelukkig te zijn. Een band die energie krijgt van de interactie. En van die interactie een surplus weet te maken. Maar de zaal was leeg. Corona…

Toch weerhielden de omstandigheden ons er niet van een dansje te wagen. De aanstekelijke muziek en de twinkeling in de ogen van de muzikanten waren simpelweg niet te weerstaan. Stoutmoedig betraden mijn partner en ik de dansvloer en we dansten. Meegesleept door de muziek en de magie die deze mensen neer wisten te zetten. We voelden hoe de dans ons optilde en dieper met elkaar verbond. Maar ook de muzikanten. Ze genoten ervan en veerden zichtbaar op. De enkeling in de grote lege zaal, waarschijnlijk onderweg van of naar de wc, genoot er ook stilletjes en ingetogen van. Angstig om uit het coronakeurslijf te scheuren.

En zo lieten wij ons enkele momenten meevoeren in dit sprookjesachtige tafereel in de orangerie van het kasteel. Prompt stond er een straffe dame in zwart pak naast ons met strak samengebonden haren: “U mag niet dansen.”, zei ze streng. Onze monden vielen open van verbazing en de verbonden danshouding was plots verbroken. “Maar… wij hebben een relatie…!” In mijn stem was naast verbazing ook ontgoocheling en verontwaardiging te horen.

Hoe durfde deze dame op deze heuglijke dag, de dag waarop een dierbare vriendin in het huwelijk trad, ons dit plezier te ontnemen?  Een verbindend samenzijn te doorkruisen? Waar is de menselijkheid gebleven? Zijn we allemaal ongevoelige machines geworden die elke vorm van verbinding slaafs onmogelijk maken? Waar is de menselijke maat? Waar zijn onze eigen normen en waarden gebleven? Onze eigen gevoelens, onze eigen behoefte aan verbinding? Waar is de liefde…?

Meer dan eens kom ik mensen tegen die het aandurven een omhelzing te ontvangen van me. Stiekem. Als niemand het ziet. Met tranen in hun ogen fluisteren ze me dan toe: “Dit is de eerste keer in zes maanden dat ik weer iemand aanraak. En ik heb het zoooo gemist… Het is alsof ik doodga vanbinnen.” Met regelmaat zijn dit ouderen, maar onder dertigplussers komt dit net zo goed voor.

Wij mogen dan een partij zijn die vanuit de huidige coronacrisis is ontstaan, maar wij zijn geen kort vlammende coronapartij. Wij zijn een politieke burgerbeweging die geboren is uit het hart. En het hart kent geen tijdelijkheid. Het hart kent alleen eeuwigheidswaarde. Want de kwaliteit liefde is eeuwigdurend. Wij zijn een beweging die zich hard maakt voor het terugbrengen van menselijkheid. Wij maken liefde en liefhebben weer gewoon. En wij zullen ervoor waken dat dit ook gewoon blijft.

Laten we met elkaar deze politieke dans doen. Elkaar tot hogere niveaus tillen door de verbinding aan te gaan met elkaar. Laten we ons verenigen en de surplus de ruimte geven.

Mag ik deze dans van u…?

Anna Zeven
Voorzitter Vrij en Sociaal Nederland

Door nieuwe voorwaarden van social media platforms is het lastiger om snel bereik op te bouwen.
Hoe kun je Vrij en Sociaal Nederland helpen?

* Like, maar VOORAL-> DEEL ONZE BERICHTEN OP FACEBOOK
https://www.facebook.com/vrijensociaalnederland
* Nodig mensen uit voor de wekelijkse ZOOM: Donderdag 19:50
Je vindt de ZOOM sessies onder Events op de Facebook pagina
* Volg en retweet ons op Twitter: http://twitter.com/vrijensociaal
* Word lid of doneer via www.vrijensociaal.nl
* Meld je aan als vrijwilliger via www.vrijensociaal.nl

 

 

 

Winkelwagen
There are no products in the cart!
Continue Shopping